Fotografia artystyczna w Polsce I

Fotografia artystyczna w Polsce I

Fotografia artystyczna zwana także fotografiką to dziedzina sztuki posługująca się fotografią jaka główną techniką twórczą.

Prace mogą powstać zarówno przy użyciu aparatu fotograficznego jak samej luksografii, czyli metody otrzymywania obrazów przez bezpośrednie naświetlenie materiałów światłoczułych, na które nakładane są przedmioty w różnym stopniu przeźroczyste.

Dzieli się na wiele rodzajów, podzielonych według techniki lub zamierzonego efektu. Fotografia koncepcyjna ma na przykład przyciągnąć uwagę widza i zbudować dodatkowe skojarzenia, a w dalszym procesie niepowtarzalną atmosferę. Fotograf często umieszcza na zdjęciu dodatkowy przedmiot, który ma wywołać odpowiednie skojarzenia. Pobudza wyobraźnię widzów oraz samego twórcy.

Fotografia abstrakcyjna wykorzystuje przedmioty i ich elementy do stworzenia zaskakujących obrazów, często trudnych do interpretacji. Odrzuca bezpośrednie odwzorowanie rzeczywistości, dążąc do stworzenia zupełnie nowego świata. Najważniejsze jest tutaj zerwanie lub osłabienie związku łączącego zdjęcie z jej przedmiotem (przeciwność nurtu konceptualnego).

Innymi rodzajami fotografii artystycznej jest fotografia portretowa różnych typów, nagość artystyczna – akty, horror i makabra oraz humorystyczna.

Historia tej dziedziny sztuki w Polsce zaczęła się w latach 40-tych XX w., kiedy swoje prace tworzy Zbigniew Dłubak.

Kilka lat później liczba twórców znacznie się powiększa, działają Zdzisław Beksiński, Jerzy Lewczyński i Bronisław Schlabas, którzy w 1959 r. zorganizowali wystawę „Antyfotografia”. Każdy z twórców zaprezentował oryginalne podejście, Beksiński zestawił na planszach fotografie artystyczne z reprodukcjami w surrealistyczną całość, Jerzy Lewczyński stworzył serie plakatów, notatek, zniszczonych przedmiotów. Schlabas zaprezentował prace będące odpowiednikiem stylu w malarstwie zwanego informel.

Drugi awangardowy zespół tworzyła Grupa Krakowska z Andrzejem Pawłowskim. Młodzi ludzie tworzyli liczne cykle bezkamerowych fotografii, w 1957 r. zorganizowali projekcję Kineform z wykorzystaniem światła.

W latach 60-tych XX w. pojawia się grupa Zero-61, rozgłos zyskała dzięki zorganizowanej w Toruniu w 1969 r. wystawie W starej kuźni, na której połączyli fotograficzne dzieła sztuki z przypadkowymi przedmiotami.