Fotografia artystyczna w Polsce II

Fotografia artystyczna w Polsce II

Autorami wystawy byli Józef Robakowski, Antoni Mikołajczyk, Andrzej Różycki i Wojciech Bruszewski. Od 1970 r. działali już w następnej grupie twórczej zwanej „Warsztat” przy Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi.

Do dziś stanowią trzon artystyczny w dziedzinie fotografii i innych dziedzin medialnych.

W tym samym roku powstaje grupa „Permafo” utworzona przez Zbigniewa Dłubaka, Natalię Lach-Lachowicz i Andrzeja Lachowicza. W swoim programie akcentowali nieokreśloność granic sztuki, jej ciągłość, dokumentowaną na zdjęciach i filmach. Fotomedia stały się w tym czasie ważnych narzędziem poznawania sposobów ludzkiego postrzegania oraz prowokacji dyskusji nad pojęciem sztuki.

Dla rozwoju fotografii w kraju ogromne znaczenie miały dwie wielkie wystawy zbiorowe, dające przegląd dokonań w niezależnej kreacji fotografii. W 1968 r. odbyła się Fotografia subiektywna a w 1971 r. Fotografowie poszukujący. Szczególnie druga ukazała nowe drogi, jakimi poszli młodzi twórcy w tym czasie, używając instalacji, fotoobiektów oraz sekwencji. Była z powodzeniem pokazywana w krajach Europy, USA i Japonii.

Poprzez fotomedia zaczęło się wypowiadać w tym czasie wielu wybitnych artystów jak Tadeusz Kantor, Wiesław Borowski, Zdzisław Jurkiewicz, Janusz Bąkowski czy Ireneusz Pierzgalski. Szczególnie chętnie posługiwały się nimi środowiska studenckie, powstawały liczne grupy i galerie wykorzystujące fotografie i multimedia.

W 1959 r. w Polsce została pokazana wystawa „Rodzina człowiecza”. Zainspirowana nią Zofia Rydet skupiła się na obserwacji świata dzieci i ludzi starszych, zaczęła także portretować osoby w miejscach zamieszkania, do 1990 r. zgromadziła kilkanaście tysięcy zdjęć – dokumentów, głównie z terenów wsi, prowincji i dzielnic robotniczych południa Polski.

Adam Bujak skupił się na przedstawianiu żywych form kultów religijnych, rozwijających się w Polsce na przekór oficjalnej polityce władz. Cykl „Misteria” zaczął tworzyć ok. 1965 r.

„Fotografię ojczystą” realizowali Paweł Pierściński i Fryderyk Kremser. Pierwszy z nich był od 1963 r. organizatorem Biennale Krajobrazu Polskiego. Starsza od niej jest tylko impreza Konfrontacje Fotograficzne organizowane od 1969 r. w Gorzowie Wielkopolskim.