Fotografia dokumentalna

Fotografia dokumentalna

Rozwinęła się w czasie wielkich, międzynarodowych konfliktów, powszechnego kryzysu ekonomicznego oraz licznych, towarzyszących im procesów społecznych.

Okres pierwszej połowy XX wieku był areną burzliwych przemian, dwóch wojen światowych, migracji, ogromnego zubożenia milionów osób. Dramatyczne procesy były rejestrowane za pomocą aparatu, w ten sposób rozwinęła się fotografia dokumentalna, bardzo charakterystyczny element aktywności fotograficznej tamtych lat.

Prekursorem kierunku był Amerykanin, urodzony w 1874 r. w Oshkosh, Lewis Hine. Studiował socjologię a swoje pierwsze zdjęcia wykonał na zlecenie dyrektora Ethnical Culture School, w 1904 r. zaczął fotografować emigrantów. Potem do 1917 r. pracował w National Child Labor Committe, fotografował dzieci i młodzież pracujących w fabrykach w Teksasie, zdjęcia stały się ważną częścią kampanii na rzecz reform. Po zakończeniu I wojnie światowej pojechał do Francji i fotografował dla Czerwonego Krzyża. Wkrótce wrócił do kraju i pracował dla takich agencji jak: Rural Electrification Agency, Tennessee Valley Authority i Works Progress Administration.

Jednym z największych osiągnięć fotografii społecznej były dokonania amerykańskich dokumentalistów w ramach projektu Farm Security Administration. Urzędnicy administracji państwowej powołali grupę fotografów w ramach pomocy dla farmerów, ich zadaniem było rejestrowanie sytuacji na prowincji. Brali w nim udział Dorothea Lange, Walkers Evans, Jack Delano. W ciągu 8 lat wykonali ponad 20 tys. zdjęć utrwalając życie mieszkańców wsi w trudnych warunkach kryzysu gospodarczego.

Popularne stały się fotoreportaże z codziennego życia, rzeczywistość początków XX wieku utrwalali Andre Kartesz, Eugene Atgeta, Alfred Stieglitz. Chętnie fotografowali sceny rodzajowe i otaczającą przyrodę, w sposób niezwykle malarski, przywodzący na myśl płótna dawnych mistrzów.

Przed wybuchem II wojny August Sander zarejestrował na kliszy niemieckie społeczeństwo. Swoją pracę musiał przerwać, zmuszony przez faszystów, uwieczniane przez niego osoby nie odpowiadały kreowanemu przez Hitlera wizerunkowi idealnego aryjczyka.

Wkrótce na frontach i polach bitewnych pojawiły się ekipy z aparatami fotograficznymi, jednym z najwybitniejszych tego nurtu był Robert Capa (zginął podczas działań wojennych w Indochinach).