Historia fotografii II

Historia fotografii II

W 1839 r. Talbot przedstawił proces zwany kalotypem – pokrył kartkę papieru chlorkiem srebra uzyskując natychmiastowy negatyw.

Proces udoskonalił George Eastman, amerykański przedsiębiorca i współzałożyciel firmy Kodak. Upowszechnił wynalazek błony fotograficznej (taśmy filmowej, kliszy) dokonany przez księdza z Newark, pastora Hannibala Goodwina. Pastor opatentował metodę tworzenia przeźroczystej, giętkiej kliszy z nitrocelulozowej bazy. Obecnie jest to główna technologia wytwarzania filmów fotograficznych.

Następnym krokiem w historii fotografii było odkrycie w 1848 r. przez Fredericka Scotta Archera procesu kolodialnego, w którym szklana płytka jest pokrywana cienką warstwą kolodium z halogenkiem srebra, tworząc materiał światłoczuły.

W II połowie XIX w. podczas rewolucji przemysłowej dagerotyp stał się popularnym sposobem robienia portretów bogatej klasy mieszczańskiej. Odbitki w tej technice były bardzo delikatne i nie dało się ich powielać. Dopiero w 1884 r. George Estman wynalazł suchy żel, nakładany na papier lub film, uwolniło to fotografów od płytek i ciężkich chemikaliów.

W czerwcu 1888 r. Kodak wypuścił aparat fotograficzny przeznaczony na rynek masowy, kosztował 25 dolarów, czyli miesięczną pensję robotnika. Od 1900 r. model Browni można było otrzymać za dolara razem z filmem, po zrobieniu zdjęć klient szedł do sklepu gdzie film był wywoływany i robione odbitki a do aparatu wkładany nowy.

Pierwsze trwałe zdjęcia kolorowe wykonał w 1861 r. fizyk James Clerk Maxwell. Jednak fotografie bladły a kolor zielony i czerwony nie były widoczne na fotografii. W pełni kolorowa płytka zwana autochromem powstała około 1907 r. Pokryta była mozaiką mikroskopijnych ziarenek skrobi w kolorach czerwonym, zielonym i niebieskim a następnie emulsją panchromatyczną do fotografii czarno-białej.

Prostszy system fotografii kolorowej wynalazł Siergiej Prokudin-Gorski, polegał na 3 oddzielnych jednobarwnych naświetleniach przez czerwony, zielony i niebieski filtr.

Pierwszym krokiem w fotografii cyfrowej było powstanie w 1969 r. Matrycy CCD. Opracowali ją Willard Boyle i George E. Smith w Bell Telephone Laboratories. Podstawową cechą wynalazku była możliwość przesyłania ładunku po powierzchni półprzewodnika.