Fotografia artystyczna w Polsce III

Fotografia artystyczna w Polsce III

Obecnie w polskiej fotografii nadal panują nazwiska znane od wielu lat, twórców zaliczanych do klasyków neoawangardy.

Jednym z nic jest Zbigniew Dłubak należący do analitycznego i konceptualnego nurtu polskiej sztuki. W latach 80-tych XX w. wyjechał do Francji ale w kraju stale były obecne prace z cyklu „Asymetrie”. Prace Dłubaka są ascetyczne i starannie przemyślane chociaż fotografie nabrały ostatnio więcej zmysłowości, nie zatracając swojego intelektualnego charakteru. Miał w Polsce kilka dużych, retrospektywnych wystaw, wywołujących dyskusję o aktualnej roli tradycji awangardowej. Artysta publikuje swoje poglądy na temat sztuki i fotografii od 1948 r.

Wybitną osobowością współczesnej sztuki jest Natalia Lach-Lachowicz urodzona w 1937 r. Duża część jej prac to autoportrety z akcesoriami i podmalowaniami, które nadają im bardzo ekspresyjnego wyrazu. W swoich performance starała się wyrazić podstawowe problemy egzystencji człowieka, pomagając sobie symbolami zaczerpniętymi z mitów i tradycji chrześcijańskiej. Posługuje się z powodzeniem różnymi mediami jak malarstwo, instalacje czy video, w sposób inspirujący intelektualne przeżywanie sztuki. Tworzyła także teksty na temat teorii sztuki.

Postacią znaną w kraju i za granicą jest Zofia Kulik urodzona w 1948 r. Tworzy ogromne kompozycje posługując się fotomontażem i techniką zwielokrotnienia motywów: nagiej postaci ludzkiej, sztandaru, ostrza, orderów, pocisków, drutów czy scen egzekucji czerpanych z programów telewizyjnych. W ten sposób stara się zmierzyć z ideologią totalitaryzmu. Przekazuje także refleksje nad psychologicznym uwarunkowaniem dominacji, przemocy i uległości.

Tworzy fotografie dokumentacyjne swoich akcji artystycznych, podejmowanych wspólnie z Przemysłem Kwiekiem.

Nieustannie aktywny jest Józef Robakowski urodzony w 1939 r. Organizuje zbiorowe wystawy, stara się być obecny w sztukach telemedialnych. Powtarza, że każda forma techniki jest okazją do ujawnienia ludzkiej kreatywności. W swoim mieszkaniu w Łodzi prowadzi Galerię Wymiany posiadającą prace artystów z całego świata. Przez wiele lat współpracował z Antonim Mikołajczykiem, tworzącym instalacje świetlne, fotografowane w efektowny sposób.

Fotografia artystyczna w Polsce I

Fotografia artystyczna w Polsce I

Fotografia artystyczna zwana także fotografiką to dziedzina sztuki posługująca się fotografią jaka główną techniką twórczą.

Prace mogą powstać zarówno przy użyciu aparatu fotograficznego jak samej luksografii, czyli metody otrzymywania obrazów przez bezpośrednie naświetlenie materiałów światłoczułych, na które nakładane są przedmioty w różnym stopniu przeźroczyste.

Dzieli się na wiele rodzajów, podzielonych według techniki lub zamierzonego efektu. Fotografia koncepcyjna ma na przykład przyciągnąć uwagę widza i zbudować dodatkowe skojarzenia, a w dalszym procesie niepowtarzalną atmosferę. Fotograf często umieszcza na zdjęciu dodatkowy przedmiot, który ma wywołać odpowiednie skojarzenia. Pobudza wyobraźnię widzów oraz samego twórcy.

Fotografia abstrakcyjna wykorzystuje przedmioty i ich elementy do stworzenia zaskakujących obrazów, często trudnych do interpretacji. Odrzuca bezpośrednie odwzorowanie rzeczywistości, dążąc do stworzenia zupełnie nowego świata. Najważniejsze jest tutaj zerwanie lub osłabienie związku łączącego zdjęcie z jej przedmiotem (przeciwność nurtu konceptualnego).

Innymi rodzajami fotografii artystycznej jest fotografia portretowa różnych typów, nagość artystyczna – akty, horror i makabra oraz humorystyczna.

Historia tej dziedziny sztuki w Polsce zaczęła się w latach 40-tych XX w., kiedy swoje prace tworzy Zbigniew Dłubak.

Kilka lat później liczba twórców znacznie się powiększa, działają Zdzisław Beksiński, Jerzy Lewczyński i Bronisław Schlabas, którzy w 1959 r. zorganizowali wystawę „Antyfotografia”. Każdy z twórców zaprezentował oryginalne podejście, Beksiński zestawił na planszach fotografie artystyczne z reprodukcjami w surrealistyczną całość, Jerzy Lewczyński stworzył serie plakatów, notatek, zniszczonych przedmiotów. Schlabas zaprezentował prace będące odpowiednikiem stylu w malarstwie zwanego informel.

Drugi awangardowy zespół tworzyła Grupa Krakowska z Andrzejem Pawłowskim. Młodzi ludzie tworzyli liczne cykle bezkamerowych fotografii, w 1957 r. zorganizowali projekcję Kineform z wykorzystaniem światła.

W latach 60-tych XX w. pojawia się grupa Zero-61, rozgłos zyskała dzięki zorganizowanej w Toruniu w 1969 r. wystawie W starej kuźni, na której połączyli fotograficzne dzieła sztuki z przypadkowymi przedmiotami.