Związek Polskich Artystów Fotografików

Związek Polskich Artystów Fotografików

Pierwszą ogólnokrajową organizacją skupiającą elitę fotografików z całego kraju był założony w 1929 r. Fotoklub Polski. Członków wybierała Kapituła Seniorów, którą tworzyli: Jan Bułhak, Józef Kuczyński, Witold Romer i Tadeusz Wański.

ZPAF powstał w 1947 r. jako kontynuacja Fotoklubu, obecnie jest stowarzyszeniem twórczo-zawodowym fotografów, z zadaniem zachowania dorobku, promocji i rozwoju współczesnej fotografii.

Od 1992 r. jest członkiem Word Council of Professional Photographers i Federation of European Photographers.

Dzięki Decyzji Ministra Kultury z 29 maja 1995 r. posiada zezwolenie na zarządzanie prawami autorskimi do dzieł fotograficznych i plastycznych. Może je powielać, wprowadzać do obrotu, wystawiać, wynajmować lub dzierżawić, wprowadzać do pamięci komputera.

Do głównych zadań ZPAF należy wspieranie rozwoju twórczości fotograficznej, uwzględniając postęp naukowo-techniczny w zapisie obrazu, uczestniczenie w kształtowaniu polityki kulturalnej, ochronę swobody wypowiedzi twórczej, kształtowanie zasad etyki zawodowej. Ochrona dorobku fotografii polskiej, upowszechnianie jej w kraju i za granicą, opracowywanie rozwiązań prawnych regulujących warunki wykonywania zawodu artysty fotografika w oparciu o status twórcy. Ma obowiązek zarządzać i ochraniać powierzone prawa autorskie i zabiegać o rozwój mecenatu artystycznego.

W 1995 r. powstał Fotoklub Rzeczpospolitej Polskiej Stowarzyszenie Twórców, nawiązujący do tradycji Fotoklubu Polskiego, jest członkiem Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej (FIAP).

Statutowym celem towarzystwa jest rozwój fotografii artystycznej, upowszechnianie twórczości z tej dziedziny, reprezentowanie interesów twórczych i zawodowych swoich członków. Ochronę praw autorskich w kraju i za granicą oraz współuczestniczenie w rozwoju kultury. Inspirowanie i współorganizowanie wydarzeń fotograficznych o zasięgu krajowym i międzynarodowym jak wystawy, konkursy i plenery fotograficzne.

Indywidualni twórcy zawodowi tworzący trzon Stowarzyszenia to 250 fotografików, fotografów artystycznych, oraz blisko 1500 miłośników tej sztuki, których zrzesza jako członków wspierających.

Fotografia artystyczna w Polsce III

Fotografia artystyczna w Polsce III

Obecnie w polskiej fotografii nadal panują nazwiska znane od wielu lat, twórców zaliczanych do klasyków neoawangardy.

Jednym z nic jest Zbigniew Dłubak należący do analitycznego i konceptualnego nurtu polskiej sztuki. W latach 80-tych XX w. wyjechał do Francji ale w kraju stale były obecne prace z cyklu „Asymetrie”. Prace Dłubaka są ascetyczne i starannie przemyślane chociaż fotografie nabrały ostatnio więcej zmysłowości, nie zatracając swojego intelektualnego charakteru. Miał w Polsce kilka dużych, retrospektywnych wystaw, wywołujących dyskusję o aktualnej roli tradycji awangardowej. Artysta publikuje swoje poglądy na temat sztuki i fotografii od 1948 r.

Wybitną osobowością współczesnej sztuki jest Natalia Lach-Lachowicz urodzona w 1937 r. Duża część jej prac to autoportrety z akcesoriami i podmalowaniami, które nadają im bardzo ekspresyjnego wyrazu. W swoich performance starała się wyrazić podstawowe problemy egzystencji człowieka, pomagając sobie symbolami zaczerpniętymi z mitów i tradycji chrześcijańskiej. Posługuje się z powodzeniem różnymi mediami jak malarstwo, instalacje czy video, w sposób inspirujący intelektualne przeżywanie sztuki. Tworzyła także teksty na temat teorii sztuki.

Postacią znaną w kraju i za granicą jest Zofia Kulik urodzona w 1948 r. Tworzy ogromne kompozycje posługując się fotomontażem i techniką zwielokrotnienia motywów: nagiej postaci ludzkiej, sztandaru, ostrza, orderów, pocisków, drutów czy scen egzekucji czerpanych z programów telewizyjnych. W ten sposób stara się zmierzyć z ideologią totalitaryzmu. Przekazuje także refleksje nad psychologicznym uwarunkowaniem dominacji, przemocy i uległości.

Tworzy fotografie dokumentacyjne swoich akcji artystycznych, podejmowanych wspólnie z Przemysłem Kwiekiem.

Nieustannie aktywny jest Józef Robakowski urodzony w 1939 r. Organizuje zbiorowe wystawy, stara się być obecny w sztukach telemedialnych. Powtarza, że każda forma techniki jest okazją do ujawnienia ludzkiej kreatywności. W swoim mieszkaniu w Łodzi prowadzi Galerię Wymiany posiadającą prace artystów z całego świata. Przez wiele lat współpracował z Antonim Mikołajczykiem, tworzącym instalacje świetlne, fotografowane w efektowny sposób.

Fotograficznie

Fotografia artystyczna

Fotografia artystyczna, to coś więcej niż zwykłe opanowanie techniki, to prawdziwa sztuka. Taka, którą można podziwiać i którą z radością zobaczylibyśmy u siebie na ścianie. Oczywiście współcześnie tę fotografię artystyczną bardzo różnie można wykonywać. Czasami to, co możemy zobaczyć na ścianach galerii już właściwie w całości jest wytworem techniki komputerowej i jest bardzo dalekie od oryginalnego zdjęcia. To też jest jakiś sposób, być może nawet niektórzy będą go woleli od tradycyjnych fotografii bez retuszu. Jednak te wydają się dużo bardziej wartościowe, przy ich tworzeniu fotograf staje się artystą w momencie komponowania zdjęcia i przypieczętowuje swoje dzieło naciskając spust migawki. Wywołanie czy przejrzenie zdjęć na komputerze, to już właściwie tylko droga do ostatecznego efektu. Fotograf artysta nie potrzebuje programów do obróbki zdjęć, by jego fotografie były naprawdę dobre. W końcu największe nagrody dostają zawsze autorzy prawdziwych, pięknych i artystycznych zdjęć. Graficy komputerowi to zupełnie inna liga.

Czasopisma fotograficzne

Czasopisma fotograficzne, to znaczy te dla osób zajmujących się fotografią, a nie po prostu zawierające zdjęcia, zdecydowanie nie są dla początkujących. No chyba, że ktoś ma skłonności do aranżowania sytuacji typu: zacznę się uczyć chińskiego od dwunastej lekcji. Być może będzie to wyzwanie, może nawet zabawne, ale na dłuższą metę jednak bardzo frustrujące. Szkoda czasu. Lepiej zacząć od jakiegoś praktycznego poradnika, który będzie prosty i pomoże adeptowi fotografii zrozumieć najbardziej oczywiste i podstawowe kwestie. Dopiero, gdy mamy pewną podbudowę teoretyczną i co nieco już wiem o robieniu zdjęć, a nawet trochę, lepszych lub gorszych już zrobiliśmy, możemy się zabrać za prawdziwe czasopisma fotograficzne. Tylko wówczas mogą one być dla nas przydane i możemy się z nich czegoś nowego i wartościowego dla naszego warsztatu dowiedzieć. Jak bowiem powszechnie wiadomo nauka najlepiej wychodzi, gdy ma swój początek i jest systematyczna. Dlatego jak już mamy jakieś podstawy, może warto pomyśleć o prenumeracie.