rodzaje fotografii

Fotografia artystyczna w Polsce III

Fotografia artystyczna w Polsce III

Obecnie w polskiej fotografii nadal panują nazwiska znane od wielu lat, twórców zaliczanych do klasyków neoawangardy.

Jednym z nic jest Zbigniew Dłubak należący do analitycznego i konceptualnego nurtu polskiej sztuki. W latach 80-tych XX w. wyjechał do Francji ale w kraju stale były obecne prace z cyklu „Asymetrie”. Prace Dłubaka są ascetyczne i starannie przemyślane chociaż fotografie nabrały ostatnio więcej zmysłowości, nie zatracając swojego intelektualnego charakteru. Miał w Polsce kilka dużych, retrospektywnych wystaw, wywołujących dyskusję o aktualnej roli tradycji awangardowej. Artysta publikuje swoje poglądy na temat sztuki i fotografii od 1948 r.

Wybitną osobowością współczesnej sztuki jest Natalia Lach-Lachowicz urodzona w 1937 r. Duża część jej prac to autoportrety z akcesoriami i podmalowaniami, które nadają im bardzo ekspresyjnego wyrazu. W swoich performance starała się wyrazić podstawowe problemy egzystencji człowieka, pomagając sobie symbolami zaczerpniętymi z mitów i tradycji chrześcijańskiej. Posługuje się z powodzeniem różnymi mediami jak malarstwo, instalacje czy video, w sposób inspirujący intelektualne przeżywanie sztuki. Tworzyła także teksty na temat teorii sztuki.

Postacią znaną w kraju i za granicą jest Zofia Kulik urodzona w 1948 r. Tworzy ogromne kompozycje posługując się fotomontażem i techniką zwielokrotnienia motywów: nagiej postaci ludzkiej, sztandaru, ostrza, orderów, pocisków, drutów czy scen egzekucji czerpanych z programów telewizyjnych. W ten sposób stara się zmierzyć z ideologią totalitaryzmu. Przekazuje także refleksje nad psychologicznym uwarunkowaniem dominacji, przemocy i uległości.

Tworzy fotografie dokumentacyjne swoich akcji artystycznych, podejmowanych wspólnie z Przemysłem Kwiekiem.

Nieustannie aktywny jest Józef Robakowski urodzony w 1939 r. Organizuje zbiorowe wystawy, stara się być obecny w sztukach telemedialnych. Powtarza, że każda forma techniki jest okazją do ujawnienia ludzkiej kreatywności. W swoim mieszkaniu w Łodzi prowadzi Galerię Wymiany posiadającą prace artystów z całego świata. Przez wiele lat współpracował z Antonim Mikołajczykiem, tworzącym instalacje świetlne, fotografowane w efektowny sposób.

Fotografia artystyczna w Polsce II

Fotografia artystyczna w Polsce II

Autorami wystawy byli Józef Robakowski, Antoni Mikołajczyk, Andrzej Różycki i Wojciech Bruszewski. Od 1970 r. działali już w następnej grupie twórczej zwanej „Warsztat” przy Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi.

Do dziś stanowią trzon artystyczny w dziedzinie fotografii i innych dziedzin medialnych.

W tym samym roku powstaje grupa „Permafo” utworzona przez Zbigniewa Dłubaka, Natalię Lach-Lachowicz i Andrzeja Lachowicza. W swoim programie akcentowali nieokreśloność granic sztuki, jej ciągłość, dokumentowaną na zdjęciach i filmach. Fotomedia stały się w tym czasie ważnych narzędziem poznawania sposobów ludzkiego postrzegania oraz prowokacji dyskusji nad pojęciem sztuki.

Dla rozwoju fotografii w kraju ogromne znaczenie miały dwie wielkie wystawy zbiorowe, dające przegląd dokonań w niezależnej kreacji fotografii. W 1968 r. odbyła się Fotografia subiektywna a w 1971 r. Fotografowie poszukujący. Szczególnie druga ukazała nowe drogi, jakimi poszli młodzi twórcy w tym czasie, używając instalacji, fotoobiektów oraz sekwencji. Była z powodzeniem pokazywana w krajach Europy, USA i Japonii.

Poprzez fotomedia zaczęło się wypowiadać w tym czasie wielu wybitnych artystów jak Tadeusz Kantor, Wiesław Borowski, Zdzisław Jurkiewicz, Janusz Bąkowski czy Ireneusz Pierzgalski. Szczególnie chętnie posługiwały się nimi środowiska studenckie, powstawały liczne grupy i galerie wykorzystujące fotografie i multimedia.

W 1959 r. w Polsce została pokazana wystawa „Rodzina człowiecza”. Zainspirowana nią Zofia Rydet skupiła się na obserwacji świata dzieci i ludzi starszych, zaczęła także portretować osoby w miejscach zamieszkania, do 1990 r. zgromadziła kilkanaście tysięcy zdjęć – dokumentów, głównie z terenów wsi, prowincji i dzielnic robotniczych południa Polski.

Adam Bujak skupił się na przedstawianiu żywych form kultów religijnych, rozwijających się w Polsce na przekór oficjalnej polityce władz. Cykl „Misteria” zaczął tworzyć ok. 1965 r.

„Fotografię ojczystą” realizowali Paweł Pierściński i Fryderyk Kremser. Pierwszy z nich był od 1963 r. organizatorem Biennale Krajobrazu Polskiego. Starsza od niej jest tylko impreza Konfrontacje Fotograficzne organizowane od 1969 r. w Gorzowie Wielkopolskim.

Fotografia dokumentalna

Fotografia dokumentalna

Rozwinęła się w czasie wielkich, międzynarodowych konfliktów, powszechnego kryzysu ekonomicznego oraz licznych, towarzyszących im procesów społecznych.

Okres pierwszej połowy XX wieku był areną burzliwych przemian, dwóch wojen światowych, migracji, ogromnego zubożenia milionów osób. Dramatyczne procesy były rejestrowane za pomocą aparatu, w ten sposób rozwinęła się fotografia dokumentalna, bardzo charakterystyczny element aktywności fotograficznej tamtych lat.

Prekursorem kierunku był Amerykanin, urodzony w 1874 r. w Oshkosh, Lewis Hine. Studiował socjologię a swoje pierwsze zdjęcia wykonał na zlecenie dyrektora Ethnical Culture School, w 1904 r. zaczął fotografować emigrantów. Potem do 1917 r. pracował w National Child Labor Committe, fotografował dzieci i młodzież pracujących w fabrykach w Teksasie, zdjęcia stały się ważną częścią kampanii na rzecz reform. Po zakończeniu I wojnie światowej pojechał do Francji i fotografował dla Czerwonego Krzyża. Wkrótce wrócił do kraju i pracował dla takich agencji jak: Rural Electrification Agency, Tennessee Valley Authority i Works Progress Administration.

Jednym z największych osiągnięć fotografii społecznej były dokonania amerykańskich dokumentalistów w ramach projektu Farm Security Administration. Urzędnicy administracji państwowej powołali grupę fotografów w ramach pomocy dla farmerów, ich zadaniem było rejestrowanie sytuacji na prowincji. Brali w nim udział Dorothea Lange, Walkers Evans, Jack Delano. W ciągu 8 lat wykonali ponad 20 tys. zdjęć utrwalając życie mieszkańców wsi w trudnych warunkach kryzysu gospodarczego.

Popularne stały się fotoreportaże z codziennego życia, rzeczywistość początków XX wieku utrwalali Andre Kartesz, Eugene Atgeta, Alfred Stieglitz. Chętnie fotografowali sceny rodzajowe i otaczającą przyrodę, w sposób niezwykle malarski, przywodzący na myśl płótna dawnych mistrzów.

Przed wybuchem II wojny August Sander zarejestrował na kliszy niemieckie społeczeństwo. Swoją pracę musiał przerwać, zmuszony przez faszystów, uwieczniane przez niego osoby nie odpowiadały kreowanemu przez Hitlera wizerunkowi idealnego aryjczyka.

Wkrótce na frontach i polach bitewnych pojawiły się ekipy z aparatami fotograficznymi, jednym z najwybitniejszych tego nurtu był Robert Capa (zginął podczas działań wojennych w Indochinach).

Fotografia artystyczna w Polsce I

Fotografia artystyczna w Polsce I

Fotografia artystyczna zwana także fotografiką to dziedzina sztuki posługująca się fotografią jaka główną techniką twórczą.

Prace mogą powstać zarówno przy użyciu aparatu fotograficznego jak samej luksografii, czyli metody otrzymywania obrazów przez bezpośrednie naświetlenie materiałów światłoczułych, na które nakładane są przedmioty w różnym stopniu przeźroczyste.

Dzieli się na wiele rodzajów, podzielonych według techniki lub zamierzonego efektu. Fotografia koncepcyjna ma na przykład przyciągnąć uwagę widza i zbudować dodatkowe skojarzenia, a w dalszym procesie niepowtarzalną atmosferę. Fotograf często umieszcza na zdjęciu dodatkowy przedmiot, który ma wywołać odpowiednie skojarzenia. Pobudza wyobraźnię widzów oraz samego twórcy.

Fotografia abstrakcyjna wykorzystuje przedmioty i ich elementy do stworzenia zaskakujących obrazów, często trudnych do interpretacji. Odrzuca bezpośrednie odwzorowanie rzeczywistości, dążąc do stworzenia zupełnie nowego świata. Najważniejsze jest tutaj zerwanie lub osłabienie związku łączącego zdjęcie z jej przedmiotem (przeciwność nurtu konceptualnego).

Innymi rodzajami fotografii artystycznej jest fotografia portretowa różnych typów, nagość artystyczna – akty, horror i makabra oraz humorystyczna.

Historia tej dziedziny sztuki w Polsce zaczęła się w latach 40-tych XX w., kiedy swoje prace tworzy Zbigniew Dłubak.

Kilka lat później liczba twórców znacznie się powiększa, działają Zdzisław Beksiński, Jerzy Lewczyński i Bronisław Schlabas, którzy w 1959 r. zorganizowali wystawę „Antyfotografia”. Każdy z twórców zaprezentował oryginalne podejście, Beksiński zestawił na planszach fotografie artystyczne z reprodukcjami w surrealistyczną całość, Jerzy Lewczyński stworzył serie plakatów, notatek, zniszczonych przedmiotów. Schlabas zaprezentował prace będące odpowiednikiem stylu w malarstwie zwanego informel.

Drugi awangardowy zespół tworzyła Grupa Krakowska z Andrzejem Pawłowskim. Młodzi ludzie tworzyli liczne cykle bezkamerowych fotografii, w 1957 r. zorganizowali projekcję Kineform z wykorzystaniem światła.

W latach 60-tych XX w. pojawia się grupa Zero-61, rozgłos zyskała dzięki zorganizowanej w Toruniu w 1969 r. wystawie W starej kuźni, na której połączyli fotograficzne dzieła sztuki z przypadkowymi przedmiotami.

Fotografia mody

Fotografia mody

W 1856 r. Adolphe Braun wydał album z 288 fotografiami Virginii Oldoini (1837-1899). Toskańska szlachcianka, księżna Castiglione została sfotografowana w oficjalnym stroju z dworu Napoleona III Bonaparte. Uznaje się ją za pierwszą modelkę.

Jednak dopiero w pierwszym dziesięcioleciu XX wieku technika rozwinęła się na tyle, aby druk rastrowy pozwolił na umieszczanie fotografii w popularnych magazynach. Po raz pierwszy zdjęcia z tematyki mody pojawiły się w La mode practique i Les mode.

W 1911 r. młody fotograf Edward Steichen otrzymał od swojego szefa zadanie wypromowania mody za pomocą tej techniki. Używając projektów Paula Poireta wykonał wspaniałe zdjęcia, które ukazały się w kwietniu 1911 r. w istniejącym do dzisiaj francuskim magazynie Art et Decoration. Fotografie te można nazwać pierwszymi współczesnymi zdjęciami mody.

Wielka osobowością świata mody był urodzony w Nowym Jorku w 1923 r. Richard Avedon, amerykański fotograf. Pozowali mu między innymi Marilyn Monroe, Charlie Chaplin i Dwight Eisenhower. Na co dzień pracował jako fotograf mody, w 1946 r. założył własne studio i rozpoczął współpracę z największymi magazynami jak Vouge, Life, Harper’s Bazar.

Kolejne wielkie nazwisko związane ze środowiskiem mody to urodzony w Berlinie w 1920 r. Helmut Newton (Neustädter). Fotografią interesował się od wczesnej młodości, pierwsze doświadczenie zdobył pracując w atelier niemieckiej fotograf żydowskiego pochodzenia Else Simon, która zginęła na Majdanku w 1942 r.

Newton, którego matka była Amerykanką a ojciec Żydem, opuścił Niemcy w 1938 r. i pracował przez jakiś czas jako fotograf w singapurskim Straits Times, w latach 1940-1945 służył w australijskiej armii. Po wojnie pracował jako niezależny fotograf mody, m.in. dla Vogue. W 1961 r. osiedlił się w stolicy mody, Paryżu.

Wypracował własny, niepowtarzalny styl charakteryzujący się sadomasochistycznymi i fetyszystycznymi podtekstami. W 1980 r. wydał serię Big Nudes.

Jednym z największych mistrzów fotografii czarno-białej, opisywany jako „poeta światła” jest urodzony w 1944 r. w Lesznie, niedaleko Poznania, niemiecki fotograf Peter Lindbergh.

W Polsce do największych fotografów mody należy Marcin Tyszka, realizujący sesje dla Elle, Marie Claire i Vouge oraz Robert Wolański.

Fotografia cyfrowa czy analogowa?

Fotografia cyfrowa

Cyfrowa czy analogowa?

Krajobrazy i portrety

Krajobraz na zdjęciach

Krajobraz na zdjęciach odgrywa bardzo ważną rolę nawet przy fotografiach pozowanych, na których znajdują się jacyś bohaterowie. Pejzaż odgrywa wówczas rolę tła. Na typowych zdjęciach krajobrazowych pejzaż odgrywa jednak rolę nadrzędną. Na takich zdjęciach nie znajdują się żadne postaci, czasem jednak na ta zasada zostaje złamana i na jakiejś ścieżce górskiej lub wśród polnych traw pojawiają się rozmyte ludzkie sylwetki, w tej perspektywie to one odgrywają rolę tła. Zdęcia krajobrazów robi się często jako kompozycje wstępne, które następnie ożyją pod wpływem malarskiego pędzla, by z powrotem zaschnąć na płótnie. Zatem zdjęcia mogą przekształcić się w obrazy. Zdjęcia krajobrazowe odpowiednio powiększone i oprawione stanowią same w sobie również obrazy. Nawet małe zamykają w sobie pewien odcinek przyrody. Patrząc na zdjęcia takiego typu, człowiek oddaje się wrażeniom, jakie może poczuć, będąc bezpośrednio na łonie natury. W tym kontekście zdjęcia mają wyjątkową cudowną moc, której pozbawione są zdjęcia przedmiotów martwych.

Portrety i zdjęcia rodzinne

Innym znanym typem zdjęć są portrety. Portretami zwykło też nazywać się obrazy wykonywane przez malarzy lub rysunki rysowników. Często jednak portrety obrazowe wykonuje się na podstawie zdjęć zwłaszcza osób już nieżyjących. Portrety są zdjęciami osób, zazwyczaj ich twarzy, często jednak wykonuje się portrety w formie zbliżonej do popiersia. Portret można zrobić jednej konkretnej osobie, ale o portrecie możemy również mówić w przypadku zdjęć rodzinnych, wówczas będzie to portret rodzinny. Zdjęcia rodzinne wykonuje się także na specjalnych sejszach fotograficznych u fotografa. To raczej dość droga przyjemność, bowiem za jedno zdjęcie portretowe rodzinne przyjdzie nam zapłacić około stu złotych. W skład takiej sesji wchodzi natomiast kilka ujęć. W każdym razie cena łącznie przekracza znacznie nasze wymagania. Decydujemy się na takie sesje, by uwiecznić siebie w rodzinnym gronie, które niestety wiecznie w niezmienionym składzie trwać nie będzie. Nasza śmiertelność staje się zatem główną motywacją do takich zdjęć.

Albumy fotograficzne, fotografia ślubna

Albumy fotograficzne

Fotografia ślubna

Rodzaje zdjęć i aparatów

Rodzaje zdjęć

Rodzaje aparatów

Sięgając do historii fotografii, możemy dowiedzieć się o ty, jak były zbudowane pierwsze aparaty, na czym opierał się ich mechanizm, jak dokonywano pierwszych zdjęć, jak wyglądały ciemnicie do ich wywoływania. Stworzono już wiele książek na ten temat i portali internetowych, na które warto zaglądać, zwłaszcza, jeśli jest się miłośnikiem fotografii. Współczesnych fotografów cechuje nowoczesny sprzęt którym są zazwyczaj lustrzanki, aparaty wysokiej jakości do robienia profesjonalnych zdjęć, przy pomocy których można przy zdjęciach dokonywać specjalnych efektów. Popularnym aparatem wśród przeciętnego użytkownika jest aparat cyfrowy, którym robi się zdjęcia równie dobrze, ale jest on jednak skonstruowany, by być poręcznym, a zatem w pierwszej kolejności musi być mały i robić takie zdjęcia, by uchwycić to, co nas interesuje, niekoniecznie z jakimiś wyjątkowymi efektami. Potocznie mówiąc aparatem cyfrowym robi się mniej bajeranckie zdjęcia, które mają za zadanie pokazywać osoby i miejsca dla nas ważne.

Fotografia czego/do?

Fotografia ślubna

Każda uroczystość lubi mieć elegancką oprawę, a zwłaszcza śluby i wesela. W Polsce tradycja nakazuje zrobić huczne i wystawne wesele, którego goście szybko nie zapomną. Na wesele zapraszany jest fotograf, który cały czas towarzyszy młodej parze robiąc im na każdym kroku pamiątkowe zdjęcia. Oprócz fotografa weselnego młoda para wybiera się jeszcze do studia fotograficznego, aby tam zrobić parę zdjęć na tle wybranej przez siebie scenerii. Zazwyczaj jest to zabytkowy zamek lub wiosenna łąka, na której odpoczywają państwo młodzi. Do takiej sesji potrzebni są również drużbowie. Później takie zdjęcia trafiają do pamiątkowego albumu zrobionego specjalnie na tę uroczystość. Jeśli młodzi chcą, można jechać z fotografem gdzieś nad malownicze miejsce i tam również zrobić trochę fotek. Zdjęcia robione nad jeziorem, czy na molo mają magiczny klimat, które jest jeszcze podkreślany przez retusz fotografa w pracowni. Po takiej sesji na pamiątkę zostaje wiele zdjęć, które można oglądać na imprezach rodzinnych.

Fotografia do gazety

W dzisiejszych czasach wychodzą gazety z dużą ilością zdjęć. Praktycznie każdy artykuł ma przynajmniej jedno zdjęcie. Zwłaszcza w kolorowych pismach gęsto jest aż od zdjęć kolorowych sukienek i błyszczącej biżuterii. Dlatego tez zawód fotografa stał się ostatnimi laty bardzo modny i rozchwytywany. Dzięki cyfrowej jakości jedno zdjęcie można robić nawet parędziesiąt razy, a później wybiera się po prostu to najlepsze i publikuje w gazecie. Sesje z fotomodelkami również potrzebują fotografów, którzy potrafią wydobyć z każdej kobiety prawdziwe piękno i wdzięk. Podczas takich sesji, oprócz fotografa pracuje wiele innych osób od wizerunku modelki i tła. Fotograf robi zdjęcie za zdjęciem i na końcu obrabia je techniką komputerową niwelując jakikolwiek niedokładności, po to aby czytelnicy gazety mogli patrzeć na ideał kobiety. Praca fotografa w agencji modelek musi być bardzo przyjemna, ponieważ fotograf przez cały czas otacza się pięknymi kobietami, które wdzięczą się do niego, żeby zdjęcie wyszło jak najlepiej.