historia

Historia fotografii II

poniedziałek, Kwiecień 4th, 2011

Historia fotografii II

W 1839 r. Talbot przedstawił proces zwany kalotypem – pokrył kartkę papieru chlorkiem srebra uzyskując natychmiastowy negatyw.

Proces udoskonalił George Eastman, amerykański przedsiębiorca i współzałożyciel firmy Kodak. Upowszechnił wynalazek błony fotograficznej (taśmy filmowej, kliszy) dokonany przez księdza z Newark, pastora Hannibala Goodwina. Pastor opatentował metodę tworzenia przeźroczystej, giętkiej kliszy z nitrocelulozowej bazy. Obecnie jest to główna technologia wytwarzania filmów fotograficznych.

Następnym krokiem w historii fotografii było odkrycie w 1848 r. przez Fredericka Scotta Archera procesu kolodialnego, w którym szklana płytka jest pokrywana cienką warstwą kolodium z halogenkiem srebra, tworząc materiał światłoczuły.

W II połowie XIX w. podczas rewolucji przemysłowej dagerotyp stał się popularnym sposobem robienia portretów bogatej klasy mieszczańskiej. Odbitki w tej technice były bardzo delikatne i nie dało się ich powielać. Dopiero w 1884 r. George Estman wynalazł suchy żel, nakładany na papier lub film, uwolniło to fotografów od płytek i ciężkich chemikaliów.

W czerwcu 1888 r. Kodak wypuścił aparat fotograficzny przeznaczony na rynek masowy, kosztował 25 dolarów, czyli miesięczną pensję robotnika. Od 1900 r. model Browni można było otrzymać za dolara razem z filmem, po zrobieniu zdjęć klient szedł do sklepu gdzie film był wywoływany i robione odbitki a do aparatu wkładany nowy.

Pierwsze trwałe zdjęcia kolorowe wykonał w 1861 r. fizyk James Clerk Maxwell. Jednak fotografie bladły a kolor zielony i czerwony nie były widoczne na fotografii. W pełni kolorowa płytka zwana autochromem powstała około 1907 r. Pokryta była mozaiką mikroskopijnych ziarenek skrobi w kolorach czerwonym, zielonym i niebieskim a następnie emulsją panchromatyczną do fotografii czarno-białej.

Prostszy system fotografii kolorowej wynalazł Siergiej Prokudin-Gorski, polegał na 3 oddzielnych jednobarwnych naświetleniach przez czerwony, zielony i niebieski filtr.

Pierwszym krokiem w fotografii cyfrowej było powstanie w 1969 r. Matrycy CCD. Opracowali ją Willard Boyle i George E. Smith w Bell Telephone Laboratories. Podstawową cechą wynalazku była możliwość przesyłania ładunku po powierzchni półprzewodnika.

Historia fotografii

sobota, Kwiecień 2nd, 2011

Historia fotografii

Fotografia jest połączeniem kilku różnych osiągnięć myśli ludzkiej na przestrzeni blisko tysiąca lat.

We wczesnym średniowieczu pracujący na egipskim dworze potężnej dynastii Fatymidów, arabski matematyk Ibn al-Hajsam opracował podstawy optyki i wynalazek zwany Camera obscura, pierwowzór aparatu fotograficznego.

Albert Wielki (1193-1280) filozof, scholastyk i teolog, zajmujący się także alchemią odkrył azotan srebra – sól kwasu azotowego i srebra, obecnie używany  do otrzymania substancji światłoczułej – bromku srebra.

Georges Fabricius (1516-1571) wynalazł chlorek srebra, Daniel Barbaro opisał przesłonę fotograficzną (regulującą wielkość otworu na drodze strumienia światła), a ponad 100 lat później, w 1694 r. Wilhelm Homberg odkrył efekt fotochemiczny, czyli proces przyciemniania niektórych związków chemicznych przez światło.

Pierwszą trwałą fotografię na wypolerowanej cynkowej płytce pokrytej asfaltem syryjskim, wykonał w 1826 r. francuski fizyk Josepf Nicéphore Niépce. Uznawany jest za jednego z wynalazców fotografii wraz z Louis Jacques’em Daguerrem.

Niépce od młodości interesował się chemią i fizyką, w 1816 r. rozpoczął eksperymenty nad utrwaleniem obrazu otrzymywanego w camera obscura. Jako podłoża używał początkowo papieru, metalowych i kamiennych płytek. Udało się dopiero z asfaltem syryjskim, który w miejscach wystawionych na działanie światła twardniał, a z miejsc nienaświetlonych pozwalał się zmyć olejkiem lawendowy, dając w konsekwencji negatyw obrazu.

Po wielu próbach, używając metalowej płytki, udało się uzyskać pierwszą trwałą fotografię, przedstawiającą widok z pracowni  Niépce w Le Gras koło Chalon. Nie wiadomo ile czasu naświetlana była pierwsza fotografia, mogło to trwać od 8 godzin do nawet 3 dni. Bazując na odkryciach Johanna Heinricha Schulza z 1724 r., zmieszał chlorek srebra z kredą, ciemniejącą po naświetleniu.

W 1827 r. spotkał malarza i scenografa Louisa Jaquea’a Daguerre, zainteresowanego nową techniką. W 1829 r. weszli w spółkę w celu udoskonalenia metody, niestety Niépce zmarł nagle w 1833 r. na atak apopleksji. Pięć lat później Daguerre udoskonalił proces odkrywając, że wystawiając najpierw srebro na działanie par jodu przed ekspozycją, a po zrobieniu zdjęcia na opary rtęci, można uzyskać obraz utajony – negatyw, ogłosił publicznie wynalazek fotografii, zwanej od jego imienia dagerotypią.

Jan Bułhak, legenda polskiej fotografii

piątek, Marzec 25th, 2011

Jan Bułhak, legenda polskiej fotografii

Jan Bułhak urodził się w Ostaszynie w 1876 r., zmarł w 1950 r. w Giżycku. Zdjęcia zaczął robić bardzo wcześnie, około 1905 r., siedem lat później uczył się u znanego fotografa Hugo Erfurtha w Dreźnie.

W latach 1912-1919 pracował nad dokumentacją architektoniczną Wilna, Warszawy, Lublina, Krakowa, Grodna, Zamościa, Kazimierza i innych polskich miast. Zdjęcia te są niezwykłe, czasami świadomie zbliżające się do obrazu abstrakcyjnego. Zostały wydane w albumach  Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka.

Pomiędzy 1919 a 1939 r. był kierownikiem Zakładu Fotografii Artystycznej przy Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, organizował życie fotograficzne w Polsce, stał się współzałożycielem i prezesem Fotoklubu Wileńskiego i Fotoklubu Polskiego. Po II wojnie światowej także Związku Polskich Artystów Fotografików.

Tworzył w technikach zwanych szlachetnymi. Niestety większość jego prac spłonęła w czasie II wojny kiedy podczas walk o Wilno została zniszczona jego pracownia a wraz z nią 50 tys. skatalogowanych negatywów (głównie przejmujące portrety, symboliczne krajobrazy i postacie chłopów).

Był bliskim przyjacielem słynnego malarza symbolisty, Ferdynanda Ruszczyca, który miał duży wpływ na twórczość Bułhaka.

W latach 30-tych XX w. fotografik był zwolenników koncepcji „ojczystej” akcentująca narodowość i polskość. Jego styl jako piktorialisty przyjął elementy kompozycji z modernistycznej fotografii.

Był zwolennikiem kierunku realizowanego przez Photo Club de Paris, poszukując polskiej specyfiki i tradycji.

Uważany jest za jednego z najwybitniejszych polskich artystów fotografików, wywarł duży wpływ na rozwój polskiej fotografii międzywojennej i powojennej. Napisał wiele artykułów i książek z dziedziny estetyki, techniki fotografii i fotografii krajoznawczej: Fotografika, Technika bromowa, Bromografika, Estetyka światła, Fotografia ojczysta, Kraj lat dziecinnych (1936).

Po wojnie fotografował zrujnowaną stolicę, Wilno (jego zniszczenie bardzo przeżył) oraz ziemie na zachodzie przyznane Polsce po wojnie m.in. Wrocław. W 1948 r. wziął udział w wystawie Nowoczesna fotografika polska, prezentując abstrakcje fotograficzne.

Obecnie jego twórczość można obejrzeć w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Narodowym we Wrocławiu, Muzeum Fotografii w Krakowie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Bibliotece Narodowej w Warszawie.

Ewolucja fotografii

czwartek, Marzec 3rd, 2011

Ewolucja fotografii

Pod koniec XIX wieku, na kilka lat przed masowym upowszechnieniem się fotografii wielkie metropolie Europy posiadały od kilkunastu do kilkudziesięciu zakładów fotograficznych.

Dzięki Kodakowi dostępność do sprzętu fotograficznego niespodziewanie stała się ogromna, w Wielkiej Brytanii około 1900 r. „kamery” miało prawie 4% mieszkańców czyli 4 mln osób.

Robienie zdjęć stało się zajęciem bardzo modnym, zaraźliwym i wypełniającym wolne chwile. Ulubionym hobby osób majętnych, mających dużo wolnego czasu (równie popularne jak zbieranie pierwszych płyt gramofonowych). Powstawały setki tysięcy zdjęć, na których uwieczniono wszystko co się dało. Nie stanowiły wartości dokumentalnej czy komercyjnej, dzisiaj mogą być jednak wykorzystane do lepszego poznania ówczesnej obyczajowości i estetyki.

Obszarem zainteresowania fotografów-amatorów było dokumentowanie życia rodzinnego i towarzyskiego, czy prowadzenie swoistego dziennika z podróży po kraju rodzinnym i świecie. Mógł nim zostać każdy, kogo stać było na sprzęt do fotografowania i wywoływania zdjęć, najczęściej ze średniej i wyższej klasy.

Wielu sławnych ludzi zajmowało się fotografią amatorską, między innymi car Rosji Mikołaj II, autor „Alicji w Krainie Czarów” Lewis Caroll, Emil Zola, Pierre Bonnard, francuski impresjonista Henri de Toulouse-Lautrec, Alfons Mucha, Edward Munch, Rene Magritte, August Strindberg. Malarze i pisarze zajmowali się fotografią bardzo intensywnie, wykorzystując ją nie tylko do zapisu codziennego życia ale także do studiów nad tematami rozwijanymi następnie w obrazach lub literaturze.

Nowy wynalazek zaczęto także wykorzystywać w nauce, w badaniach mikroskopowych i astronomicznych, odegrała ogromną rolę w wynalazkach Rentgena.

Przełomowy w fotografii stał się wynalazek stosowania w druku mechanicznie uzyskanej kliszy siatkowej, będącej wierną odbitka zdjęcia, co pozwoliło umieszczać fotografie w gazetach i magazynach.

Kolejnym ważnym momentem były pierwsze dziesięciolecia XX wieku, kiedy coraz częściej zaczęto stosować fotografię w działalności artystycznej, to także okres ogólnych przemian w sztuce i eksperymentowania z nowymi technikami. Elitarna fotografia wystawiana stała się groźnym konkurentem dla zakładów fotograficznych.

Fotografia teraz – technologia

piątek, Wrzesień 17th, 2010
We współczesnych czasach mamy pełen dostęp do aparatów. Zaszły duże czasy od chwili kiedy wykonano pierwsze zdjęcie. Wówczas można było wykonać pojedyncze zdjęcia, trudnymi technikami. Dziś wykonujemy ich setki, tysiące. Od kiedy wprowadzono na rynek aparaty cyfrowe już nic nas nie ogranicza. Przy aparatach analogowych w pewien sposób ograniczała nas klisza. Teraz kiedy każdy z nas w zasadzie ma dostęp do komputera możemy kopiować zdjęcia, przesyłać je znajomym, dodawać do nich specjalne efekty, dodatkowe elementy typu napisy, wzorki, zdobniki, ramki. Również wywołanie zdjęć nie kosztuje fortunę i każdy może sobie na to pozwolić, a nawet na więcej – już teraz można mieć swoje ulubione zdjęcia nie tylko na papierze, ale również na koszulce, poduszce, na kubku, w formie puzzli. Zaprezentowane w ten sposób zdjęcia stanowią świetny pomysł na prezent i wielokrotnie stają się podarkiem walentynkowym czy urodzinowym. Pojawiły się również specjalne fotoksiążki, w których możemy zaprezentować kilka czy kilkanaście zdjęć w formie wydrukowanej książki.

Technika w fotografii znacząco uległa zmianom. Dzięki komputerom możemy korygować pewne niedoskonałości na zdjęciach, kształtować ich barwę, zmieniać efekty. Niewątpliwie zapis cyfrowy wyznaczył nowy kierunek w rozwoju fotografii, zaznaczyć jednak należy, że fotografia analogowa na pewno nie zniknie, ale obie będą żyły równolegle. Oczywiście dostrzegalny jest znaczący spadek zainteresowaniem „starym” sposobem fotografowania. Czym jednakże różnią się owe sposoby?  Czy rewolucja w fotografii jest tak wielka? Jeśli chodzi o zestawienie fotografii cyfrowej i analogowej to ich idea jest taka sama – chodzi o utrwalenie pewnego obrazu. Główną różnicą jest fakt, że „budulec” zdjęcia jest zupełnie inny. W fotografii cyfrowej obraz zachowywany jest dzięki matrycy światłoczułej, natomiast jeśli chodzi o fotografię analogową mamy tu błonę uczuloną na światło. Różnica jest zatem dość znacząca. W fotografii cyfrowej zdjęcie zbudowane jest bowiem z pikseli, natomiast w analogowej z ziarna, czyli halogenków srebra.

Malowanie światłem – historia fotografii

środa, Czerwiec 30th, 2010

Malowanie światłem

Każdy z nas kiedyś miał w swoim życiu chwilę, którą szczególnie bardzo chciał utrwalić tylko po to, by móc się nią cieszyć także później. Ludzie od zawsze do tego dążyli i szukali na to sposobu. Najpierw takim czymś było malarstwo, ale później, już około szesnastego wieku powoli zaczęto udoskonalać prace nad zachowaniem chlorków i innych soli srebra, które pod wpływem światła słonecznego zaczynały czernieć. Dzięki temu nauczono się stopniowo malować światłem i przetwarzać obrazy tak, aby odpowiednio skomponowane pozostawiły trwały ślad na karcie powleczonej tymi konkretnymi roztworami. Malowanie światłem prowadziło w prostej drodze do tego, że zaczęto udoskonalać aparaty służące do układania kompozycji do tego stopnia, że stanowiły one już całe pudełka. Wbudowano w nie soczewki, i tak właśnie powstały pierwsze aparaty fotograficzne. W dziewiętnastym wieku sztuka ta upowszechniła się na tyle, że zaczęto masowo produkować klisze fotograficzne i aparaty, dzięki czemu nastąpił dalszy rozwój i popularyzacja fotografii.

Historia fotografii

Historia fotografii zaczyna się w okolicy szesnastego wieku, gdy uczeni zaczęli zauważać, że pewne sole srebra zmieniają swój kolor pod wpływem światła słonecznego. Kolejne reakcje fotochemiczne zostały odkryte dopiero jednak w okolicach początku osiemnastego wieku, przez to przez prawie dwieście lat prace nad fotografią i związanymi z tym światłoczułymi odczynnikami, nie posunęły się ani na krok na przód. W tysiąc siedemset dwudziestym siódmym roku jakiś Niemiec o skomplikowanym nazwisku uzyskał pierwsze odwzorowanie obrazu na kartce pokrytej światłoczułymi substancjami chemicznymi ze związkami srebra. Jednak dopiero jakieś sto lat później wykonana została pierwsza prawdziwa fotografia. Jednak powstałe zdjęcie pozostawiało wiele do życzenia. Wciąż trwały prace nad udoskonaleniem sztuki fotograficznej. Doprowadziło to w roku tysiąc osiemset trzydziestym dziewiątym, w roku uznawanym za rzeczywisty początek fotografii, do powstania pierwszego dagerotypu. Dagerotypia została jednak szybko wyparta przez prężnie rozwijającą się fotografię.