Archive for Kwiecień, 2011

Historia fotografii II

Historia fotografii II

W 1839 r. Talbot przedstawił proces zwany kalotypem – pokrył kartkę papieru chlorkiem srebra uzyskując natychmiastowy negatyw.

Proces udoskonalił George Eastman, amerykański przedsiębiorca i współzałożyciel firmy Kodak. Upowszechnił wynalazek błony fotograficznej (taśmy filmowej, kliszy) dokonany przez księdza z Newark, pastora Hannibala Goodwina. Pastor opatentował metodę tworzenia przeźroczystej, giętkiej kliszy z nitrocelulozowej bazy. Obecnie jest to główna technologia wytwarzania filmów fotograficznych.

Następnym krokiem w historii fotografii było odkrycie w 1848 r. przez Fredericka Scotta Archera procesu kolodialnego, w którym szklana płytka jest pokrywana cienką warstwą kolodium z halogenkiem srebra, tworząc materiał światłoczuły.

W II połowie XIX w. podczas rewolucji przemysłowej dagerotyp stał się popularnym sposobem robienia portretów bogatej klasy mieszczańskiej. Odbitki w tej technice były bardzo delikatne i nie dało się ich powielać. Dopiero w 1884 r. George Estman wynalazł suchy żel, nakładany na papier lub film, uwolniło to fotografów od płytek i ciężkich chemikaliów.

W czerwcu 1888 r. Kodak wypuścił aparat fotograficzny przeznaczony na rynek masowy, kosztował 25 dolarów, czyli miesięczną pensję robotnika. Od 1900 r. model Browni można było otrzymać za dolara razem z filmem, po zrobieniu zdjęć klient szedł do sklepu gdzie film był wywoływany i robione odbitki a do aparatu wkładany nowy.

Pierwsze trwałe zdjęcia kolorowe wykonał w 1861 r. fizyk James Clerk Maxwell. Jednak fotografie bladły a kolor zielony i czerwony nie były widoczne na fotografii. W pełni kolorowa płytka zwana autochromem powstała około 1907 r. Pokryta była mozaiką mikroskopijnych ziarenek skrobi w kolorach czerwonym, zielonym i niebieskim a następnie emulsją panchromatyczną do fotografii czarno-białej.

Prostszy system fotografii kolorowej wynalazł Siergiej Prokudin-Gorski, polegał na 3 oddzielnych jednobarwnych naświetleniach przez czerwony, zielony i niebieski filtr.

Pierwszym krokiem w fotografii cyfrowej było powstanie w 1969 r. Matrycy CCD. Opracowali ją Willard Boyle i George E. Smith w Bell Telephone Laboratories. Podstawową cechą wynalazku była możliwość przesyłania ładunku po powierzchni półprzewodnika.

Historia fotografii

Historia fotografii

Fotografia jest połączeniem kilku różnych osiągnięć myśli ludzkiej na przestrzeni blisko tysiąca lat.

We wczesnym średniowieczu pracujący na egipskim dworze potężnej dynastii Fatymidów, arabski matematyk Ibn al-Hajsam opracował podstawy optyki i wynalazek zwany Camera obscura, pierwowzór aparatu fotograficznego.

Albert Wielki (1193-1280) filozof, scholastyk i teolog, zajmujący się także alchemią odkrył azotan srebra – sól kwasu azotowego i srebra, obecnie używany  do otrzymania substancji światłoczułej – bromku srebra.

Georges Fabricius (1516-1571) wynalazł chlorek srebra, Daniel Barbaro opisał przesłonę fotograficzną (regulującą wielkość otworu na drodze strumienia światła), a ponad 100 lat później, w 1694 r. Wilhelm Homberg odkrył efekt fotochemiczny, czyli proces przyciemniania niektórych związków chemicznych przez światło.

Pierwszą trwałą fotografię na wypolerowanej cynkowej płytce pokrytej asfaltem syryjskim, wykonał w 1826 r. francuski fizyk Josepf Nicéphore Niépce. Uznawany jest za jednego z wynalazców fotografii wraz z Louis Jacques’em Daguerrem.

Niépce od młodości interesował się chemią i fizyką, w 1816 r. rozpoczął eksperymenty nad utrwaleniem obrazu otrzymywanego w camera obscura. Jako podłoża używał początkowo papieru, metalowych i kamiennych płytek. Udało się dopiero z asfaltem syryjskim, który w miejscach wystawionych na działanie światła twardniał, a z miejsc nienaświetlonych pozwalał się zmyć olejkiem lawendowy, dając w konsekwencji negatyw obrazu.

Po wielu próbach, używając metalowej płytki, udało się uzyskać pierwszą trwałą fotografię, przedstawiającą widok z pracowni  Niépce w Le Gras koło Chalon. Nie wiadomo ile czasu naświetlana była pierwsza fotografia, mogło to trwać od 8 godzin do nawet 3 dni. Bazując na odkryciach Johanna Heinricha Schulza z 1724 r., zmieszał chlorek srebra z kredą, ciemniejącą po naświetleniu.

W 1827 r. spotkał malarza i scenografa Louisa Jaquea’a Daguerre, zainteresowanego nową techniką. W 1829 r. weszli w spółkę w celu udoskonalenia metody, niestety Niépce zmarł nagle w 1833 r. na atak apopleksji. Pięć lat później Daguerre udoskonalił proces odkrywając, że wystawiając najpierw srebro na działanie par jodu przed ekspozycją, a po zrobieniu zdjęcia na opary rtęci, można uzyskać obraz utajony – negatyw, ogłosił publicznie wynalazek fotografii, zwanej od jego imienia dagerotypią.